Αυτή είναι μια Buick Riviera του 1965, δίθυρη, σε βαθύ βυσσινί.
Μέσα, μαύρο βινύλιο, με καπλαμά από αληθινή καρυδιά.
Και ο V8 "Wildcat Nailhead 445" βγάζει 325 άλογα,
με τετραπλή εισαγωγή και με διπλή εξάτμιση.
Η Riviera του '65 θεωρούνταν στ' αλήθεια πανέμορφη.
Είναι όντως ένα έξοχο σχέδιο του διάσημου Μπιλ Μίτσελ της GM.
Το μόνο μοντέλο με φανάρια "στρείδι".
Η λέξη "Ριβιέρα" έκανε θραύση τότε στις διαφημίσεις.
Θύμιζε κάτι ιταλικό, γαλλικό.
Έφερνε στον νου τσιγάρα και λεπτά μουστάκια.
Εγγυημένα, όποιος πήρε αυτό το μοντέλο
δεν είχε πάει ποτέ στη Ριβιέρα.
Το πολύ, ίσως, στο ξενοδοχείο του Βέγκας.
Αλλά τα 'σπαγε.
- Μπρος. - Χένρι.
Τι λέει;
Έλεγα να 'ρθω να σε δω.
- Μα δεν έχω καθαρό σπίτι. - Δεν πειράζει. Ξέρω από μπίχλα.
- Έχεις φάει; - Δεν τρώω πριν από το σόου.
Πετάγομαι στο ντους,
- και είμαι έτοιμος. - Μη πετάξεις, όμως.
Κάτσε κάτω από το νερό.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο
στο Λας Βέγκας.
Σήμερα: Ο μοναδικός Χένρι Τζορτζ Γουάλας,
στενός προσωπικός μου φίλος από το 1976.
Εμφανίζεται απόψε στο Φλαμίνγκο, εδώ, στο Λας Βέγκας.
Την ιδέα του Λας Βέγκας τη σκαρφίστηκε
ο γκάνγκστερ Μπάγκσι Σίγκελ,
που έχτισε το πρώτο πολυτελές καζίνο-ξενοδοχείο "Φλαμίνγκο"
το 1946.
Εγώ, 30 χρόνια μετά, γνώρισα ένα μπάζο.
- Τι κάνεις; - Είμ' εδώ πάνω από 45 λεπτά.
- Όπως πάντα, πριν εμφανιστώ. - Από πότε;
Από χτες.
Αυτή η ρόδα σε πόση ώρα κάνει τον γύρο;
- Σε 35 λεπτά. - Σαν διάδρομος αποσκευών,
στημένος όρθιος.
Ακριβώς αυτό είναι.
Οι μέντες μου. "Τζορτζ Γουάλας". Πάρε.
Τι τις κάνεις;
Υπόθετα είναι. Για τον κώλο σου.
Αναρωτιόμουνα, πώς τη σκέφτηκαν τη λέξη "υπόθετα";
Και λέω, κάποιος τα κοίταζε, κι είπε…
"Αν υποθέσω…"
Το πιο πολύτιμο πράγμα που μου έδωσαν ποτέ…
Ήταν δώρο έκπληξη για τα Χριστούγεννα.
Τη λατρεύω όσο τίποτα.
Εσύ κι εγώ, βόλτα στο Μανχάταν.
Τι καλό!
"Disinfectante";
Μεξικάνικο αντισηπτικό;
Αρχίζεις και μου τη σπας τώρα, έτσι;
Έρχεσαι σπίτι μου και…
- Τι θα πει tarange disi…; - Για τα χέρια. Δε διαβάζεις;
Γιατί δεν παίρνεις Purell όπως όλοι;
Ορίστε, σαπούνι.
Οι κωμικοί έχουν πάντα ένα άδειο σαπούνι.
- Αυτά τι είναι; - Σήκω φύγε από δω!
Ήρθα εγώ σπίτι σου να ψάχνω; Δρόμο!
Κάτσε να πάρω αυτό γι' απόψε.
Μ' αρέσει να κάνω δώρα στο κοινό. Όχι σαν εσένα.
Ναι, εγώ έχω κοινό. Μεγάλη διαφορά.
Τι πάτησες; Κάτω θέλαμε να πάμε!
Ακούμπησε κι άλλο πάνω στα κουμπιά!
Πάνω πάμε. Θεέ μου, είναι φρικτό.
Σε τι όροφο είμαστε; Από 27ο προς 26ο. Κατεβαίνουμε τώρα.
- Τι; - Ελπίζω να προλάβω.
Ο Μπάγκσι Σίγκελ δε θα το ανεχόταν!
- Θεέ μου. - Τι κάνεις εδώ εσύ;
- Τι διάολο θες εδώ; - Θα δω τον Τζορτζ Γουάλας.
- Μάριο Τζόινερ! Τι κάνεις; - Έλα μαζί μας.
- Τι κάνει αυτός εδώ; - Παίζω εδώ απέναντι.
Και τι θες εδώ;
Εμένα δε μ' έχουν εκεί που παίζεις εσύ!
Όχι, είπα να σε βγάλουν.
Αυτά τα ρούχα θα βάλεις;
Και παπούτσια;
- Ποια να βάλω; - Και τα δυο γελοία είναι.
Θες λίγο χρώμα στη ζωή σου. Πάρε αυτό.
Εγώ προτιμώ το χρώμα "καθαριότητα".
Δεν είμαστε φίλοι, αλλά συγγενείς.
Σαν αδερφός του είμαι, πιο μεγάλος.
Με σέβεται και φέρεται ανάλογα.
Και για μένα κάπως έτσι είσαι.
Μάριο, την αλήθεια, πώς σου φαίνονται;
Είναι σαν τα κυριακάτικα μαύρου.
Ξέρω γω…;
- Πω πω… - Μην ψάχνετε τα πράματά μου!
Μόλις βρήκες την καβάτζα του Αλ Καπόνε.
Μάριο, θες να με παρουσιάσεις;
- Όχι, πάσο. Άλλη φορά. - Χριστέ!
Τζέρι! Μαύρος που φοβάται το μαύρο κοινό!
Μπορεί και να ισχύει αυτό.
Πόση ώρα έχω, σας παρακαλώ;
Δύο λεπτά;
Άντε, κάντε λίγη φασαρία εδώ!
Φασαρία το λέτε αυτό; Δε σας ακούω!
Ωραία βραδιά για το σόου "Θα σκέφτομαι" του Τζορτζ Γουάλας.
Έχουμε κόσμο από το Σικάγο. Τέλεια!
Είναι χαρούμενοι εκεί.
Μες στην ευτυχία!
Με τόσα εγκλήματα εκεί,
θέλουν να αλλάξουν το 100 σε 1.
Πώς πάει; Το ξέρεις ότι είσαι κούκλα, ε;
Το ξέρεις. Χαρά μου που είσ' εδώ απόψε.
Με αυτό το ωραίο τιγρέ φόρεμα.
Δεν ξέρω, αλλά αυτά τα τιγρέ που φοράνε οι κυρίες με ανάβουν.
Αλλά, ακούστε, μερικές. Άμα φοράς τέτοια σχέδια,
δεν κάνει να 'σαι πιο μεγάλη από το ζώο.
Αν δεν τον ξέρετε, να σας συστήσω τώρα τον Τζέρι Σάινφελντ!
Να τος, εδώ είναι!
Έλα.
Ο Τζέρι Σάινφελντ. Χειροκρότημα!
Έρχεστε στο Βέγκας, για να τηλεφωνείτε σε γνωστούς
που δεν είναι εδώ, για να νιώθουν άσχημα.
Δε θα διασκεδάσετε εδώ. Μόνο με αυτό.
Εγώ τζογάρω ελάχιστα.
Παίζω, χάνω, σταματάω.
Δεν τον καταλαβαίνω τον εθισμό στη χασούρα.
Ενώ όταν κάνω κάτι που φέρνει χρήμα, το συνεχίζω.
Άμα χάνω λεφτά, το κόβω.
Αλλά σ' αυτό πατάνε όλοι εδώ.
Αν δε χάνατε, δε θα 'ταν τόσο ωραίο μέρος, έτσι;
Δε θα 'χε ωραία χαλιά, εστιατόρια και υπέροχες παραστάσεις.
Θα ήταν σαν στρατόπεδο αιχμαλώτων με κοινόχρηστη τουαλέτα.
Στη ρεσεψιόν, αντί για "Καλή τύχη", θα σας έλεγαν,
"Βάλ' το στον κώλο σου".
Η χασούρα κάνει ωραίο το ξενοδοχείο.
Ο Τζέρι Σάινφελντ!
Θεέ μου, μια Riviera!
Δε θα το πιστέψεις. Ο πατέρας μου είχε μια ολόιδια!
Καταπληκτική!
Η Buick Riviera του 1965.
Τι όμορφη!
Ωραία!
Μου εξηγείς, σε παρακαλώ,
γιατί όλοι στη χώρα αποφάσισαν να φοράνε βερμούδες;
Τις έχω σιχαθεί πια!
Σε μπάρμπεκιου είμαστε; Σε αγώνα βόλεϊ;
Γιατί φοράνε όλοι σορτς;
Πήγα στον γιατρό
για μια, πώς τη λένε;
Κολονοσκόπηση.
Ναι, αυτό!
Κι ο γιατρός που ήρθε να μ' εξετάσει,
μου λέει "Κ. Γουάλας, πρέπει να αδυνατίσετε λίγο".
Κι ήταν 200 κιλά! Λέω "Μη μου πεις ότι ο χοντρομ…
μου 'πε μόλις ότι πρέπει να αδυνατίσω!"
Με δάχτυλα σαν λουκάνικα στον πισινό μου! Άσε με τώρα!
Μου λένε κι εμένα να κάνω κολονοσκόπηση, αλλά δε θέλω.
- Γιατί; - Εισβάλλουν ήδη τα ΜΜΕ στη ζωή μου.
Φοβερό μποτιλιάρισμα έχει εδώ.
Ποια Νέα Υόρκη μου λες!
Όχι, κάτι θα παίζει απόψε, με τα έργα.
Γιατί κάνουν έργα;
Γιατί όλοι θέλουν να 'ναι στον ίδιο δρόμο;
Έχει δει ποτέ κανείς αυτήν την πόλη από ψηλά;
Μόνο άμμο έχει τριγύρω, όπου κι αν δεις.
Φτάνουν τα ξενοδοχεία, δρόμους θέλουν!
Αυτό είναι το κακό εδώ πέρα.
Κάποιος πρέπει επιτέλους να στρίψει, να φύγει από την κεντρική λεωφόρο.
Χένρι, με τόσον κόσμο στο πεζοδρόμιο,
σκόνταψα μπροστά στο ξενοδοχείο Τρέζουρ Άιλαντ
κι έπεσα κάτω φτάνοντας στο Ριβιέρα.
- Τώρα κοντεύουμε στο Ριβιέρα. - Ναι.
- Το 1977 ο Τζέρι και ο Τζορτζ Γουάλας… - Θεέ μου.
- κίνησαν για… - Θεέ!
την Καλιφόρνια.
Και το ξενοδοχείο όπου μείναμε ήταν το Ριβιέρα.
- Ναι. - Πήγαμε να δούμε τον Μπομπ Νιούχαρτ.
- Σωστά! - Ναι.
Κι είπε το αστείο με τους δύο Πολωνούς πιλότους.
- Έτσι! - Στο φινάλε του σόου, ε;
- Ναι. - Δύο Πολωνοί πιλότοι.
Πήγαιναν για την προσγείωση.
Το αεροσκάφος πάτησε στη γη.
Δεν είχαν χώρο να φρενάρουν. Στουκάρανε στα φώτα.
Και λέει ο ένας: "Καλά, πολύ κοντός αεροδιάδρομος!"
Κι απαντάει…
"Αλλά ήταν πολύ φαρδύς, έτσι;"
- "Πολύ φαρδύς!" - "Ήταν πολύ φαρδύς, έτσι;"
Θέλω καφέ. Ψήνεσαι για καφέ;
Ναι. Θα πιούμε καλό καφέ απόψε.
- Εδώ είναι το Πέπερμιλ. - Ναι.
- Εδώ μπαίνω; - Ναι, όπως πας.
Είναι ιστορικό μαγαζί.
Το άνοιξαν τη δεκαετία του '70.
Κι όλοι όσοι έπαιζαν κάπου έρχονταν εδώ μετά.
Ένα από τα στέκια.
Δε χωράω να βγω. Τα πόδια μου!
Ποια πόδια; Ο κώλος σου!
- Στα 38 χρόνια. - Στα 38 χρόνια.
- Τι τιμή! Τι χαρά! - Και τι πόνος!
Είδα πρόσφατα το πρώτο μου Tonight Show.
- Σοβαρά; - Ήμουν αδύνατος.
- Ποια χρονιά; - Το 1979.
Πετσί και κόκαλο!
Κι ήμουνα και φρίκη.
Με τον Τζόνι Κάρσον, στο Tonight Show, κι είχα χρόνια να το δω.
Και λέω "Μεγάλε!"
Για πες, στα 38 χρόνια,
ποιο είναι το μεγάλο σου επίτευγμα, πέρα από το σίριαλ;
Η οικογένεια είναι πάντα το μεγαλύτερο, για τον άντρα.
Αλλά αφού τα κάνεις τα παιδιά, σε κοιτούν σε στιλ:
"Ξέρεις, βασικά αυτό μόνο είχαμε ανάγκη από σένα".
Έχει κανείς αστείο με τη λέξη "Ανακουφιστήριο";
Θα σου πω το δικό μου.
Γιατί το λένε έτσι;
Νομίζω ότι θ' ανοίξω την πόρτα, κι ο κόσμος μέσα θα κάνει…
Ένα άλλο που μελετάω…
Σου 'χει τύχει να τρέχεις στο ασανσέρ, όταν κλείνει η πόρτα;
Που θες να βάλεις το χέρι και φοβάσαι μη σ' το μαγκώσει;
Τι λες γι' αυτούς που υποκρίνονται
ότι δεν ξέρουν τι πατάς για ν' ανοίξει;
- Και ζουλάνε τον τοίχο. - Εμένα μου τη σπάνε οι άλλοι,
όταν είμαι από δω, κι έχει κι άλλα κουμπιά εκεί.
Και μου λένε "Στον 11ο". Πάτα το από εκεί! Δίπλα είσαι!
Έχεις κινητό;
Φέρ' το, να δεις τι έκανα προχτές.
Μαζί μιλούσαμε, νομίζω.
Τον αριθμό του Μάριο;
Κάπου τον έχω. Αλλά πού έχω το γ… τηλέφωνό μου;
Δεν το βρίσκω.
Έτσι καταλαβαίνεις ότι γερνάς.
"Δεν το βρίσκω".
Ενώ τηλεφωνούσα!
Μ' άρεσε αυτό που έκανες πριν.
"Είμαι ο πιο πετυχημένος κωμικός που έχετε γνωρίσει".
"Δε μετράει πόσα βγάζεις, αλλά πόσο χαίρεσαι τη ζωή σου".
Όταν το λέω αυτό στο κοινό,
"Είσαστ' εδώ και θα διασκεδάσουμε.
Αράξτε, χαλαρώστε, και θα σας Γουάλα-ναστήσω".
Ποιος την επινόησε τη λέξη, ξέρεις;
- Ποιος; - Ο Τζίμι Μπρόγκαν.
Ο Μπρόγκαν; Σοβαρά;
Παλιά, που δεν καταλαβαίναμε τι έκανες στη σκηνή.
Τι κοιτάς;
Βγάζει σέλφι μ' εμένα στο φόντο.
Κύριε, πρέπει να πάρω την κάμερα. Και τα γυαλιά σας.
Και ό,τι άλλο φοράτε απόψε. Βγάλτε τα όλα.
Και τα εσώρουχά μου;
- Ναι, δώσ' τα μου. - Εντάξει.
Τι είναι αυτό; Στυλό; Φακός;
- Φορτιστής. - Για το τηλέφωνο;
Και γιατί τον έχετε πάνω σας;
Πρίζες έχει παντού.
Κύριε; Γιατί δεν το βάζετε στην πρίζα; Γεμάτος ο τόπος είναι!
Τον ψάρωσα τώρα, ε;
Πλάκα έχει.
Θα τη φορέσω, κι ας μη σ' αρέσει.
Γερνάω πια. Δεν είμαι σαν εσένα.
Δε γερνάς.
Γέρασες.
Το καλό, πάνω στη σκηνή, το νιώθεις.
Πες ότι παίζω με τη βασίλισσα, στο Μπάκινγχαμ.
- Ναι. - Τι τη θέλει την τσάντα;
Πρέπει να το ζωντανεύω.
Το παράκανα με τον καφέ.
Αν ξυπνάς συνεχώς για κατούρημα…
Μ' αρέσει. Σπάει το σερί της νύχτας.
Γιατί αλλιώς βαριέμαι ξαπλωμένος.
"Δεν πάω για κατούρημα;"
"Ήρθε η ώρα!"
Όταν κατουράς, μες στη νύχτα,
θες να στηρίζεσαι κάπου;
Δεν πας καλά εσύ. Δεν πας καλά.
Να σας ζεστάνω την κούπα σας;
Ναι, βάλε μου.
Πιο καλή σερβιτόρα έχω καιρό να πετύχω.
Πω πω…
Καίει τώρα.
Να πάρει!
Δες κάτι άλλο που 'χει ενδιαφέρον εδώ.
Τόσος κόσμος, αλλά είναι πολύ ήσυχα.
- Λόγω… - Της ακουστικής.
Και ξέρεις γιατί είναι τόσο φωτεινά; Απ' το φως!
Τι θα λέει η ταφόπλακά σου;
"Μακάρι να περάσατε καλά, όπως εγώ". Ποιος το 'πε;
Φρόντισε να θυμηθείς. Σύντομα.
Άμα πεθάνεις εσύ, ξέρω τη δική σου.
- Τι; - Εσύ δεν τρως ζάχαρη.
Όλο φυτικές ίνες και γιόγκα. Θα βάλω να σου γράψουν,
"Ξέρετε, δοκίμασε τα πάντα".
Θα 'σαι πεθαμένος, αλλά: "Δοκίμασε τα πάντα".
- Πόσο είναι η κόρη σου τώρα, 14; - Όχι, 13.
- Ποια η διαφορά; - Ένας χρόνος.
Κι αυτό οι γέροι το κάνουν. Νοήματα με μαχαιροπίρουνα.
Εδώ λες να έρχονται ντόπιοι ή απλοί τουρίστες;
Δεν ξέρω.
Ακούστε! Από πού είσαστε;
- Τέξας! - Βέγκας!
Βέγκας!
Γι' αυτό το φτιάξανε! Να γκαζώνει!
Όποτε πάρω ταξί στη Νέα Υόρκη,
αν έχει ο άλλος 150 μέτρα, ως το φορτηγό εκεί,
γκαζώνει, κι ύστερα περιμένει.
Γκαζώνει, περιμένει.
- Γκαζώνει, περιμένει. - Ναι.
Σπάζομαι, αρρωσταίνω.
Να γκαζώνει ως το κόκκινο.
Γιατί δεν πας με το μαλακό, έτσι;
- Όλο κάτι ξένοι οδηγοί. - Ρατσιστικό.
Είδες που σου 'λεγα; Βερμούδες.
Και μάκρυναν. Άλλους τρεις πόντους και θα 'ναι παντελόνια.
Ο ανιψιός μου φορούσε ένα φαρδύ μια φορά.
Πάω να του ρίξω μια στον κώλο, άφαντος!
Πού να βαρέσω;
- Σ' εκτιμώ. - Έχεις πλάκα.
Δεν ξέρεις πόσο.
Προσπαθώ 39 χρόνια να σ' το πω.
- Το Ριβιέρα. - Εδώ μείναμε.
Την πρώτη μας φορά στο Βέγκας.
Πω πω!
Ωραία ψησταριά. Μη γελάτε, ξέρω τι λέω!
Πριν από λίγο πυροβολήσανε κάποιον εκεί.
Ούτ' ένας δεν έφυγε από την ουρά. Και γ… τα μαγαζιά!
Κι αίμα να 'χει στη σος, εγώ από δω δε φεύγω!
ΣΤΟΥ ΟΣΚΑΡ: ΨΗΤΑ - ΠΟΤΑ - ΓΚΟΜΕΝΕΣ
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου